De QR-code is met kleine regelmaat besproken in mijn twitter-timeline de afgelopen weken. Soms positief, soms negatief. Een goede aanleiding om deze eens onder de loep te nemen.
Op 2 september post Erwin Blom “De QR-Code rukt alsnog op” waar hij opmerkt steeds vaker QR code’s zien opduiken in het straatbeeld. Zo informeren QR codes hem over situaties in zijn directe omgeving. De QR-code is een shortcut naar de voor mobiel geoptimaliseerde website die een uitlegt geeft over werkzaamheden. Hoewel de handeling geen verdere call-to-action heeft, wordt je toch duidelijk en compleet geïnformeerd. Een nuttige toevoeging.
PostNL zet ook een QR-code op hun berichten. Is de postbode langsgeweest maar was je er zelf niet, geen nood. Via de track-and-trace applicatie kan je alsnog het pakket volgen.
Op het eerste gezicht een nuttige toevoeging: scan de code en wees onmiddellijk geïnformeerd. De uitvoering viel echter tegen: na het scannen van de code werd ik op mijn iPhone naar de algemene track-and-trace pagina geleid, waar de trackingcode alvast is ingevoerd. Ik moet nog wel de postcode in de interface proppen. Ik zag de desktopversie en niet de mobiel-geoptimaliseerde weergave. Het gebruik is nogal priegelen dus. PostNL maakt hier een goede start om de gegevens wel op te nemen maar laat in gebruikservaring nog een hoop liggen.
Jack Parow doet het beter. Bij filmpjes op de site Zoopy staat een QR-code met de tekst “To watch this video on your phone, [...]” Dit leidt naar de mobiel-geoptimaliseerde weergave van de site. Een duidelijke aanvulling op de gebruikservaring; neem de muziek mee naar buiten. Verspreid jouw enthousiasme over dit item. Een duidelijke en sociale call to action.
De QR-code kan dus voor veel worden ingezet. Maar aan de marketeer die dit als hippe gimmick ziet; bedenk eerst wat je jouw gebruikers vraagt te doen! Priegelen op een mobiel is geen optimale user experience.
Lees deze post op je mobiel?