De entertainmentindustrie heeft het maar moeilijk. In deze post wil ik even kort toelichten wat dat inhoudt.

From the Blog

Feb
05

Het lijden van de entertainmentindustrie

Posted by Arne on February 5th, 2012 at 7:30 pm

Ik lees er de laatste tijd vaker over, het lijkt haast vaker voor te komen. Maar ik vermoed dat het mij de afgelopen paar dagen vooral vaker opvalt. Het boeit mij in ieder geval enorm en het valt mij nu ook op dat ik er al langer met interesse naar kijk. Wellicht heb ik nog niet altijd de juiste woorden gevonden, maar nu leg ik verbanden tussen eerdere conclusies. Het gaat over het volgende: De entertainment-industrie dient als voorbeeld van een markt compleet op de schop door een disruptieve speler in het veld.

Hoofdstuk 1: De “industrie”

De entertainmentindustrie heeft het moeilijk. Stuiptrekkingen blijken als stichting Brein haar mantra herhaalt: “illegaal móet worden afgesloten voordat legaal een kans krijgt”. Deze krampachtige manier om de veranderende markt te bekijken is tekenend voor een industrie die niet weet hoe om te gaan met veranderingen. Ze ageren tegen het efficientere distrubutiemodel — via internet — waarmee toevallig de infrastructuur van “de industrie” buiten spel wordt gezet. Maar, zoals Niels Aalberts krachtig omschreef in “Het gaat Stichting BREIN en @TimKuik om creatieven en makers, toch?”: Brein vertegenwoordigt de a-creative kantoorafdeling van de muziekindustrie: de middleman, het label in plaats van de muziekant. De kantoorlui die geld verdiende door taken van de creatievelingen over te nemen.

En daar is ook de silver lining, de creatievelingen die tot nu toe het publiek enkel dacht te kunnen bereiken via de labels, is dankzij netwerk- en distributiemogelijkheden in staat om rechtstreeks met fans in contact te komen. En op die manier promotie, verkopen en boekingen mogelijk te maken buiten het netwerk van het label om. De middleman is buiten spel gezet door de komst van het internet, en zal nu op een andere manier meerwaarde moeten bewijzen.

We zien dat kleine(re) creatievelingen deze kansen aangrijpen en zelf het heft in handen nemen. De creatieveling kan praten over eigen interesses, passies en motivatie en kan groeien van feedback. De fan heeft waardering voor de creatieveling, het is niet meer dan logisch dat de creatieveling deze communicatie op zich neemt. Vanuit dat punt is het crowdsourcen van pr, word-of-mouth reclame en netwerken naar podia een kleine stap verder. De creatieveling rolt in het uitvoeren taken die voorheen tot de middleman behoorde. En merkt dat dat best haalbaar is. Het is aan de middleman om op een nieuwe vorm meerwaarde te bewijzen.

En daarom heeft “de entertainmentindustrie” het moeilijk. Waar zij voorheen alleenrecht hadden op een aantal uit te voeren taken, moeten zij nu opzoek naar een nieuwe manier van meerwaarde bieden. De eerste natuurlijke reactie is proberen de taken veilig te stellen. Dit merken we door de media-lobby, recente wetsvoorstellen SOPA en PIPA in Amerika, welke de entertainmentindustrie-wensen tot wetten zou verheffen. En het illustere ACTA-verdrag in Europa. Of de vormen van DRM, contentbeperkingen, rechtzaken om websites te blokkeren en Tim Kuik die op Twitter het Brein-mantra herhaalt: “illegaal móet worden afgesloten voordat legaal een kans krijgt” [...].

Ik zie dit als voorbeeld voor veel meer situaties en sectoren en zie enorm veel kansen om van de successen en misstappen uit de entertainmentindustrie te leren. Rustig blijven zitten en hopen dat er niks verandert lijkt nu misschien het makkelijkst, maar is op de lange termijn een groot risico. Zo veel mogelijk spelers in jouw referentiekader proberen te persen lijkt misschien een logische oplossing maar maakt de oorzaak van de verandering niet anders. Er verandert een hoop in hoe informatie verspreidt wordt en hoe mensen met elkaar in contact komen. Laten we daar van leren!